Ogród Saski to idealne miejsce gdy potrzebujemy chwili relaksu i wytchnienia. W cieniu jednego z wielu kasztanowców można spokojnie pokontemplować niebo, poczytać książkę czy też uciąć sobie poobiednią drzemkę. A kiedy znudzi nam się zapach świeżej trawy zawsze można wybrać się na spacer po parku aby obejrzeć 21 muz i cnót, popatrzeć na łabędzie pływające po jeziorku, porobić sobie zdjęcia pod fontanną czy też przypomnieć sobie czasy dzieciństwa na placu zabaw umiejscowionym na terenie parku. Ogród Saski był pierwszym publicznym ogrodem w mieście. Został otwarty dla warszawiaków 27 maja 1727 roku. Zbudowany na planie pięcioboku o powierzchni około 17 ha od południa ograniczony był ulicą Królewską, natomiast od północy jego zasięg wyznaczały tereny posesji położonych przy ulicy Senatorskiej. Zachodnią granicę wytyczały ulice Graniczna i Żabia oraz, będąca symetrycznym odpowiednikiem Żabiej, ulica Saska. Od zachodu prowadził do Ogrodu portal zwany Żelazną Bramą. Przez długie lata było to ulubione miejsce rekreacyjne warszawiaków, organizowano tu koncerty, plenery malarskie, działały liczne kawiarnie i teatr letni. Przełom XIX i XX wieku przyniósł Ogrodowi Saskiemu upadek znaczenia. Widać było konkurencję Łazienek i Doliny Szwajcarskiej. Zmiany w zadrzewieniu, wycinanie, tworzenie nowych alejek spowodowało zmianę charakteru Ogrodu: z letniego salonu zamieniał się w promenadę. W 1935 roku mimo wielkiego oporu warszawiaków przebito w kierunku pl. Żelaznej Bramy ulicę Marszałkowską. W ten sposób odcięto od Ogrodu jego zachodnio - południowy kraniec z budynkami Giełdy, Instytutu Wód Mineralnych i Oranżerią. Ogród Saski został zamknięty dla mieszkańców, a następnie zniszczony w czasie okupacji niemieckiej. Odbudowany powrócił do łask i dziś cieszy się popularnością, szczególnie wieczorową porą.